Thebe logo

Cookies op Thebe.nl

Thebe is wettelijk verplicht om u toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en soortgelijke technieken, en u te informeren over het gebruik daarvan op de site.

Thebe.nl gebruikt cookies, JavaScript en soortgelijke technieken voor de volgende doeleinden:

  • het optimaliseren van de website;
  • de integratie van sociale media;
  • het verzamelen en analyseren van statistieken.

Voor een aantal van bovenstaande punten is het vastleggen van bezoekersgedrag noodzakelijk. Ook derde partijen kunnen cookies plaatsen via Thebe.nl en internetgedrag volgen, zoals bijvoorbeeld het geval is bij embedded video's van YouTube.

Lees meer op onze cookiepagina.

 

Doorgaan zonder cookies Cookies accepteren

Terug thuis zegt pa: 'Zeg die afspraak maar af. Ik miste je moeder nu al. Ik probeer de zorg nog wel even vol te houden. Samen met jou.' De laatste regels van het verhaal 'Samen'. Vanaf het moment dat bij haar moeder dementie werd vastgesteld, heeft Anita Lodewijks dagboeknotities gemaakt over de zorg voor haar ouders. Als  amateurschrijfster verwerkt ze deze aantekeningen tot prachtige persoonlijke verhalen. 'Al dat schrijven van mij, dat is een soort van verwerken. Maar ook wil ik anderen laten zien dat het niet alleen kommer en kwel is in de huizen, dat er wordt gelachen. Je krijgt heel snel een glimlach van iemand.'

Anita's moeder woonde in Hagedonk, in Prinsenbeek. In februari van dit jaar is ze overleden, maar de band met woongroep De Eik en Hagedonk bestaat nog steeds. Iedere maandagmorgen gaat Anita, vaak samen met haar hond Silver, naar het woonzorgcentrum waar ze nu als vrijwilligster actief is. 'Op de afdeling van mijn moeder ja. Of dat niet confronterend is? Ik heb wel een keer op haar oude kamer gekeken hoe die nu was ingericht. Maar mijn moeder was zo ver opgeleefd, ik had er vrede mee dat ze kwam te overlijden. Er was geen kwaliteit van leven meer. Natuurlijk wil je haar bij je houden, maar ze lag nagenoeg altijd met haar ogen gesloten, hoorde niets meer, het eten ging steeds moeilijker en ze reageerde verder nergens op.'

Levensboek

Anita vindt het belangrijk een zo compleet mogelijk beeld te laten zien van de zorg voor ouderen, en in het bijzonder die voor haar moeder. Daarom schreef ze vanaf het begin veel details op. Van de mooie én de hartverscheurende momenten. 'Het is vreselijk om je ouders te moeten scheiden van elkaar. Maar de zorg voor ma werd voor mijn vader gewoon te zwaar. Hij was toen al 90 en mijn moeder had al jarenlang gezondheidsklachten. Mijn vader deed heel veel in het huishouden, altijd al, maar het ging niet meer.'

Januari 2013 verhuisde moeder voor twee maanden naar een woonzorgcentrum in Breda, totdat er in maart een plekje vrijkwam in Prinsenbeek. De activiteitenbegeleidster stelde voor een levensboek te maken voor Anita's moeder. 'Dat vond ik zo leuk, dat ik het zelf ben gaan doen. Juist ook omdat ik graag creatief bezig ben en al jaren schrijf. De aanleiding was natuurlijk minder, maar het was heel plezierig om hier mee bezig te zijn.'

In de lijvige multomap heeft Anita het hele leven van haar moeder in beeld gebracht. Niet alleen herinneringen (geschreven in de ik-vorm), maar ook foto's, rijmpjes, liedjes. Het levensboek geeft zo een mooi tijdsbeeld weer. 'Het boek lag altijd op haar kamer. Ik heb heel veel met haar kunnen delen. Het vormt ook altijd weer een mooie aanleiding voor een gesprek. En voor de verzorging is het fijn om meer van een bewoner te weten, dat gaven ze aan. Zij krijgen een beter beeld met wie ze te maken hebben en ook zij vinden hier aanknopingspunten voor communicatie.'

Het levensboek ligt nu bij haar vader, want helaas heeft Anita opnieuw te maken met een ouder met dementie. 'Het moment dat ik dit ontdekte, dat vond ik wel heel hard. O nee, nog een tweede ouder. En mijn moeder leefde toen nog. Aan de andere kant, het is zoals het is. En ik heb intussen veel geleerd over dementie. Ook dankzij mijn contacten met de verzorgsters, de familie van bewoners en andere vrijwilligers. Je deelt je verhalen, de emoties, en je kennis. En die ervaring komt me nu goed van pas.'

Goede zorg

Mocht het zover komen dat haar vader niet meer zelfstandig kan wonen, dan weet Anita nu veel beter wat er gaat komen. ‘Hij wil het liefst in zijn eigen huisje blijven. Maar moet hij opgenomen worden, dan zal hij goede zorg krijgen. Die wetenschap geeft je als familie rust.' 

Vanaf het begin voelde De Eik als een fijne plek, vertelt Anita. 'De sfeer is goed, dat zie je en dat voel je. De verzorgenden hebben het samen leuk, dat stralen ze uit. En voor mijn moeder waren ze zo lief. Ook voor mijn vader, die bijna een jaar lang mijn moeder iedere dag eten ging geven. Het is triest dat de zorg voor ouderen soms zo negatief in het nieuws komt. Als je ziet wat de verzorgenden allemaal doen en hoe keihard ze werken. En wat er dan op Facebook soms over hen gezegd wordt. Dat vind ik zo jammer.'

Het is juist om de verzorging te ondersteunen dat Anita nu als vrijwilligster werkt. 'Het geeft voldoening om iets voor anderen te kunnen betekenen. Daar ben ik eigenlijk op een hele  natuurlijke manier ingerold. Als mijn vader mijn moeder eten gaf, had ik mijn handen vrij. Dus wat is er dan logischer om brood te smeren voor andere bewoners. En als we samen een spelletje deden, laat je een andere bewoner natuurlijk ook meedoen. Zo groeit dat vanzelf.'

De zorg voor haar ouders, het vrijwilligerswerk, een baan van 12 uur en haar eigen huishouden; de agenda van Anita Lodewijks is vol. 'Gelukkig helpt mijn man mee. En ik doe het graag. Maar het is passen en meten. En het gaat vaak ten koste van je eigen sociale contacten en je eigen leven. Daarom probeer ik ieder weekeinde een lange wandeling in de natuur te maken, en ga ik in de zomer toch op vakantie. Dat is moeilijk, want dan ben ik niet in de buurt van mijn vader. Maar ik heb die ontspanning nodig, om het zelf vol te houden.'  

Met een verdwaasde blik zegt ze: 'Ik voel me nergens meer thuis.' 'En je woonde hier altijd zo graag.' 'Er is iets niet goed in mijn hoofd, hoor. Als ik 's morgens wakker word, weet ik ook nooit waar ik ben. En als pa aan mijn bed komt, moet ik vragen: 'Ben jij Jos? Mijn Jos? Begrijp jij dat nou?'

Ik kijk naar pa. Hij knikt. Zijn ogen staan treurig. 'Die val tegen de kelderdeur heeft vreemde dingen met je hoofd gedaan,' verzin ik. 'Dat kan, hè?' Haar stem klinkt bijna blij. Alsof ze denkt dat alles beter is dan wat ze werkelijk mankeert.

Sinterklaas 2013 in Hagedonk

Zittend in je rolstoel zeg jij: ‘Ik hoef niks te doen, alleen maar te rentenieren en ik heb ook nog een billenwagen.’ Ik moet erom lachen. ‘Nou, is dit geen mooie billenwagen?’ Je kijkt met een stralende blik naar mij: ‘Die heb jij niet, hè?’ ‘Kom, ik neem je in die billenwagen mee naar beneden. Sinterklaas komt in het restaurant.’ ‘En krijg ik dan cadeautjes?’ vraag je met een blije lach.

Kerstviering 2013 in Hagedonk

Er treedt een koor op. Jij begrijpt het allemaal niet en herkent me steeds vaker niet als je dochter. Je weet wel dat ik Anita ben, maar je bedenkt daarbij dat ik je nichtje ben. Of je zusje.....

Na de pauze lees ik mijn zelfgeschreven kerstverhaal ‘Het engeltje’ voor. Na het voorlezen bedankt de activiteitenbegeleidster van Hagedonk mij. Opeens roep jij luid: ‘Dat is mijn dochter.’ ‘Is dat uw dochter? Die kan wel mooi voorlezen,’ zegt de begeleidster.

‘Ja, dat is mijn dochter.’ De trots straalt van je gezicht. Een mooier kerstcadeau had je me niet kunnen geven. De laatste weken leek je me zelden als je dochter te herkennen. Daarom voelde dit heel speciaal.