Thebe logo

Cookies op Thebe.nl

Thebe is wettelijk verplicht om u toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en soortgelijke technieken, en u te informeren over het gebruik daarvan op de site.

Thebe.nl gebruikt cookies, JavaScript en soortgelijke technieken voor de volgende doeleinden:

  • het optimaliseren van de website;
  • de integratie van sociale media;
  • het verzamelen en analyseren van statistieken.

Voor een aantal van bovenstaande punten is het vastleggen van bezoekersgedrag noodzakelijk. Ook derde partijen kunnen cookies plaatsen via Thebe.nl en internetgedrag volgen, zoals bijvoorbeeld het geval is bij embedded video's van YouTube.

Lees meer op onze cookiepagina.

 

Doorgaan zonder cookies Cookies accepteren

De Praktische Thuisbegeleiding is een speciale tak van Thebe Wijkverpleging. De begeleidsters helpen mensen die structuur en overzicht in hun leven kwijt zijn. Ze coachen cliënten om de regie over hun leven terug te krijgen. ‘’We richten ons op het positieve. Mensen kunnen vaak meer dan ze zelf denken. Je ziet dat ze hun eigen potentieel ontdekken. En daar kunnen we verder op bouwen.’’

Anja van Straaten werkt bij de Praktische Thuisbegeleiding (PTB) en is ook begeleidster van de cliënte die hier haar verhaal doet. Anoniem, omdat ze niet wil dat de wereld van haar problemen afweet. Zelfs sommige familieleden kennen haar verhaal niet. Anja: ‘’Dat kom je vaak tegen, schaamte. Cliënten willen liever niet dat iemand weet waarvoor een hulpverlener in huis komt. Bijvoorbeeld vrouwen met een postnatale depressie, die niet blij zijn met hun eigen kind. Daar rust nog een taboe op, vrouwen schamen zich voor hun eigen gevoelens. Terwijl er zoveel onder kan liggen aan andere problematiek. Gelukkig is er een verschuiving zichtbaar. En wordt er meer over gepraat.”

De anonieme cliënte wil wel graag een band met haar baby. ‘’Ze wil wel, maar ze voelt het niet. Ondertussen zorgt ze wel heel goed voor haar kind. En dat zeg ik ook steeds tegen haar. Ze doet het als moeder zo goed, ze zorgt ervoor dat haar kind zich prima ontwikkelt. Als je dat benoemt en voor de cliënt zichtbaar maakt, dan komen mensen echt in hun kracht te staan. En dat is ons streven.’’

Begeleider, geen zuster

Anja ziet haar werk echt als begeleider. ‘’We nemen niets over, de bedoeling is dat mensen het zelf doen. We zijn ook niet in uniform, we lopen niet als zuster rond. We helpen bij het opzetten van een structuur, een dagindeling. We geven tips en adviezen. En dat kan heel laagdrempelig zijn. Bij iemand die manisch-depressief is en in slechte periodes niet uit bed komt, is het al heel wat als hij begint met iedere dag de afwas doen. Dat lijkt niks, maar is heel veel.’’

Praktische thuisbegeleiding is er voor diverse doelgroepen, en alle leeftijden. Voor mensen die te maken hebben met dementie, een verstandelijke beperking of niet-aangeboren hersenletsel. Voor mensen met psychische en psychiatrische problemen of opvoedingsvragen. De indicatie verloopt via de gemeente, want PTB wordt betaald vanuit de Wet Maatschappelijke Ondersteuning (WMO).

De hulpvraag van de cliënt is het uitgangspunt, daarna is er een methodische quickscan langs mogelijke probleemgebieden als financiële situatie, zelfredzaamheid, de verzorging van het huis etc. ‘’Dan maak je samen een plan van aanpak. Wat kan de cliënt zelf, wat kan de omgeving doen, kunnen we eventueel vrijwilligers inzetten, zijn er andere vormen van zorg nodig”, vertelt Anja van Straaten.

Netwerk

Een belangrijk hulpmiddel is ook de sociale netwerkkaart. Die brengt in verschillende categorieën als familie/vrienden/organisaties in beeld met wie en hoe vaak iemand contact heeft. ‘’Soms zeggen mensen dat ze heel eenzaam zijn. Op zo’n kaart blijkt dat er toch veel contacten zijn, maar misschien anders dan je dacht. Een regelmatig bezoekje aan de kapper, of een praatje met de buurvrouw kan net zo belangrijk zijn als familie. En natuurlijk probeer je dan ook samen te bedenken hoe iemand het netwerk kan vergroten. Daarbij geldt vaak: als je open bent over dat je iets mankeert, word je veel gemakkelijker geaccepteerd.”

Voor Anja is de afwisseling in het werk de reden dat ze na ruim tien jaar nog steeds enthousiast is. ‘’De variëteit maakt het leuk, geen mens is hetzelfde. Dan ben ik weer bij een alleenstaande autistische moeder, dan bij een psychotisch iemand of bij iemand die te maken heeft met dementie. Ik kom bij iedereen over de vloer, bij allerlei culturen. Je moet snel kunnen schakelen en je weet nooit wat je tegenkomt. Ik houd zelf van lachen, en van geintjes maken. Zo maak je het allemaal wat luchtiger. Maar je moet weten wanneer dat kan, en wanneer juist niet.“

Het is belangrijk om echt interesse in mensen te hebben, vindt Anja. ‘’Hoe kan iemand in zo’n situatie verzeild raken? Wat is er in het verleden gebeurd? Het is niet ongewoon dat we een half jaar of langer iedere week bij een cliënt komen, alleen of met z’n tweeën. Dan heb je een intensief contact, en kun je echt iets voor iemand betekenen. Je ziet regelmatig resultaat van je werk, dat je iemand echt op ziet knappen. Als ze dan alleen weer verder kunnen, en je niet meer nodig hebben. Dat is mooi.”