Thebe logo

Cookies op Thebe.nl

Thebe is wettelijk verplicht om u toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en soortgelijke technieken, en u te informeren over het gebruik daarvan op de site.

Thebe.nl gebruikt cookies, JavaScript en soortgelijke technieken voor de volgende doeleinden:

  • het optimaliseren van de website;
  • de integratie van sociale media;
  • het verzamelen en analyseren van statistieken.

Voor een aantal van bovenstaande punten is het vastleggen van bezoekersgedrag noodzakelijk. Ook derde partijen kunnen cookies plaatsen via Thebe.nl en internetgedrag volgen, zoals bijvoorbeeld het geval is bij embedded video's van YouTube.

Lees meer op onze cookiepagina.

 

Doorgaan zonder cookies Cookies accepteren

De 44-jarige Casper van Assouw is vrijwilliger bij zorgcentrum De Vloet in Oisterwijk. Iedere week bezoekt hij Riet van Putten, een oudere dame met dementie. ‘’Ik wil iets voor ouderen betekenen. Ik heb er veel geduld voor, en kan hen veiligheid bieden. Het is ook stukje respect voor later, als je zelf zo oud bent. En ik vind het fijn om te doen.”

Casper en Riet hebben een speciale band. Zij leunt op hem, letterlijk en figuurlijk. Door zijn wekelijkse bezoeken is Casper onderdeel geworden van haar wereld. ‘’Zij vroeg om een foto van mij voor op haar kamer, dus het betekent voor haar ook echt iets’’, vertelt Casper.

Daarom vindt hij het pijnlijk dat hij vanwege een operatie tijdelijk de wekelijkse afspraakjes moest opschorten. ‘’Ik kan ook niet zomaar één keertje even komen, dat is voor haar te verwarrend. Dat snapt ze niet. Dat is jammer, want ik mis het wel. Maar zij komt op de eerste plaats, het moet voor haar helder zijn.”

Sleutel tot de buitenwereld

Casper is door de welzijnscoach aan mevrouw Van Putten ‘gekoppeld’. ‘’Ik vind het mooi om dat een-op-een-contact te hebben. Toen ik haar leerde kennen, was ze er iets beter aan toe dan nu. Ze zit niet voor niets op een PG-afdeling, maar ze voelt heel goed dat ik de sleutel tot de buitenwereld ben. Ik neem haar ook altijd mee naar buiten, voor een wandelingetje. Ze gaat graag van de afdeling af, maar vindt het ook eng. Dus moet ik dat begeleiden, en veiligheid bieden. Houvast ook. Als ze het spannend vindt, knijpt ze twee keer in mijn hand. Dat is haar signaal.’’

Dit signaal koppelde Casper van Assouw terug naar het team. ‘’Zo kun je als vrijwilliger ook iets inbrengen, en iets betekenen in de zorg. En dat wordt ook serieus genomen. Als vrijwilliger tel je hier bij De Vloet echt mee”, aldus Casper. Zo wordt hij ook uitgenodigd voor workshops over onderwerpen als zintuigactivering bij mensen met dementie of natuurbeleving voor mensen met dementie. ‘’Daar steek ik echt iets van op, en ik kan dan ook meteen de link leggen met de praktijk en dingen toepassen.’’

Aanvullend perspectief

Casper van Assouw heeft een achtergrond in de gezondheidszorg. Hij beschouwt zijn vrijwilligerswerk als heel waardevol en aanvullend op het perspectief van de geneesheer. ‘’Alle artsen zouden dit eigenlijk moeten ervaren. Je ziet waar het daadwerkelijk om draait. Als arts heb je een ziektebeeld in je hoofd. Maar dit is geen consult van vijf minuten, dit is echt in iemands leven stappen. En zien hoe je het leven voor een client zo goed mogelijk kunt maken. Door dit aanvullende perspectief begrijp je veel beter waarom iemand reageert zoals die reageert. En kom je misschien tot de conclusie dat er geen pil nodig is, maar een andere blik.”

Hij vindt het fijn om van het team te horen dat zijn bezoeken zo’n positief effect hebben op mevrouw Van Putten. ‘’Dan heeft ze een slecht weekend gehad en geklaagd over hoofdpijn, maagpijn. En dan ben ik op dinsdagochtend met haar naar buiten geweest, en dan heeft ze een grote lach op haar gezicht. ‘Je bent het beste paracetamolletje dat we hebben’, zeggen ze tegen mij. ‘Nu kan ze weer drie dagen vooruit’. Dat is toch heerlijk.”

Ook Caspers puppy Damara speelt een rol bij de bezoekjes. ‘’Iedereen op de afdeling leeft op bij het zien van een hond. Ik heb een hele serie foto’s gemaakt van mevrouw Van Putten met Damara. En die stuur ik dan weer door naar haar familie.”

Het is mooi werk dat hij mag doen, vindt Casper, maar ook intensief. ‘’Je maakt mee dat iemand in haar proces achteruit gaat. Je moet heel geduldig zijn, en rustig blijven. Ik heb die rust, heb ik altijd al gehad. Maar het vergt wel wat van je. Je bent een hele ochtend lang helemaal gespitst op iemand. Als ik iets verkeerd oppik, kan het heel anders uitpakken.”

Vandaar dat hij zijn andere vrijwilligersuren bij het serviceteam vult met het verzorgen van planten en hand- en spandiensten. ‘’Er is weleens gevraagd of ik ook bij iemand anders wekelijks langs wil komen. Maar de hulpvraag moet bij mij passen. En er moet een klik zijn, anders werkt het niet.”