Sanne van Beek, wijkverpleegkundige in Waalwijk, komt al 2,5 jaar minimaal twee keer per week over de vloer bij Dini Musters. Al die tijd wordt Dini verzorgd voor een grote wond, die nog steeds niet helemaal genezen is. De band tussen Sanne en Dini is in al die jaren een bijzondere geworden. Omdat de wijkverpleegkundige vooral de mens ziet in haar cliënt. 'Sanne mag binnenvallen wanneer ze wil. Ze is bijna familie', vertelt Dini. En Sanne: 'Ik voel me hier altijd welkom.'

Dini Musters-Van de Meydenberg (61) had 2,5 jaar geleden de ongelooflijke pech uit het niets getroffen te worden door een zeldzame vleesetende bacterie. Op vrijdag ging ze naar de huisarts met een klein bultje, op dinsdag lag ze in de ambulance richting het Twee Steden-ziekenhuis in Tilburg. Daar hielden de artsen haar twee weken in een kunstmatig coma terwijl ze ondertussen vochten om de enorm agressieve bacterie een stap voor te blijven. In twee dagen tijd ging ze vier keer onder het mes. Een vijfde operatie was niet mogelijk, want 'dat was niet meer menselijk', vertellen haar man en zoon. De ochtend van de tweede dag bracht gelukkig een keerpunt, en met het opkomen van de zon durfde de familie te geloven dat ze hun moeder zouden behouden. 'Al die tijd was het enorm spannend of ze het zou halen. De meeste mensen met deze bacterie overlijden binnen 72 uur'.

Mentale ondersteuning

Na zes weken ziekenhuis kwam Dini thuis, met een kleine huisapotheek aan verband- en wondverzorgingmaterialen. De bovenverdieping van hun huis werd leeggeruimd om alle spullen te kunnen herbergen, in de kamer kwam een bed. De eerste thuiszorg werd gegeven door het SVT-team van Thebe, Specialistische Verpleging Thuis.

Toen Sanne van Beek voor het eerst de wond van Dini zag, schrok ze. 'Mijn hemel wat is dit. Dat dacht ik echt. En hoe gaan we dit doen? Dit wordt een traject van jaren. Ik had nog nooit zoiets gezien. Maar ik heb me de eerste tijd vooral op Dini gericht. Het klinkt misschien raar, maar die wond was eigenlijk even bijzaak. Hoe gaat het nu met u mevrouw?, vroeg ik. En toen brak ze. Iedereen dook op die wond, maar ik ben er zeker de eerste tijd ook vooral geweest voor de mentale ondersteuning.'

De verpleegkundigen van het SVT-team leerden Sanne - van het reguliere wijkteam Het Spoor - hoe het enorme wondgebied verzorgd moest worden. Sanne, als coördinator, instrueerde op haar beurt haar collega's. En na de beginfase kwam de verzorging helemaal bij Sanne te liggen.

'Je bent een gezonde vrouw en wordt wakker op de IC, met een grote wond, een stoma, een katheter en diabetes. Dat is natuurlijk enorm ingrijpend. De eerste maanden kwamen we elke dag. Drie keer in de week 2,5 uur wondzorg. Daarnaast de katheter, wassen, en alles wat er bij komt. Gelukkig kon ik terugvallen op de andere wijkteams als dat nodig was, want tijdens de wondverzorging had ik soms ook bereikbaarheidsdienst. Als ik dan opgeroepen werd, nam een ander team die oproep over. Die extra ondersteuning werkte prima.'

Emoties gedeeld

'Als er 's nachts iets was, kwamen ze vanuit Tilburg', vertelt Dini. 'En dat gebeurde veel, soms wel twee keer per nacht.' De familie moest er dan telkens uit om de deur open te maken, want Dini kon niet uit bed. Dat de verzorging overdag bijna altijd door Sanne gebeurt, vindt Dini heel fijn. 'Sanne is praktisch een vriendin geworden. Ze kent mijn verhaal, we hebben de emoties gedeeld en ze weet wat er speelt. Je hoeft ook niet iedere keer je lichaam aan een nieuw iemand te laten zien. Omdat het zo bijzonder is wat ik heb, stonden in het ziekenhuis op een gegeven moment twaalf mensen aan mijn bed. Dat is niet leuk meer.'

Langzaam, met kleine stapjes, is het in de afgelopen 2,5 jaar beter gegaan met Dini. Na een jaar mocht het stoma eruit, de katheter ging weg. Van het bed kwam ze in een rolstoel, en ze kan ook weer korte stukjes lopen. 'Maar ze is nooit een hele week uit zorg geweest', vertelt Sanne. En bij ieder stapje vooruit, komt er vaak ook weer tegenslag.

Een huidtransplantatie waarbij huid van het bovenbeen naar de buik werd verplaatst, mislukte. Maar liefst 45 keer reisde Dini vanuit Waalwijk naar de Da Vinci-kliniek in Geldrop, voor hyperbare zuurstoftherapie in een speciale cabine. De bedoeling was dat door deze therapie de wond eindelijk compleet zou sluiten. Helaas is dit niet gebeurd. 'Ik heb periodes gehad dat ik het helemaal niet meer zag zitten', vertelt Dini. 'Dat dit in Geldrop nu weer niet gewerkt heeft, dat is heel moeilijk. Iedere keer als ik daar was geweest, was ik doodop. En bij andere mensen, die samen met mij de therapie volgden, hielp het wel. Maar voor mij is het nu weer terug naar de artsen in Tilburg, om te zien wat er nu moet gebeuren.'

'Voor de gemoedstoestand is dit natuurlijk heel zwaar', vult Sanne aan. Bij alle ups en downs is Sanne voor Dini het vaste aanspreekpunt, de arm om haar schouder en degene die haar motiveert. Ze bezoekt Dini nu twee keer per week. 'We hebben een speciale band gekregen. Als de wond ineens dicht zou gaan, en er geen verzorging meer nodig is, dat zou heel raar zijn. Als Dini beter is, dan kom ik hier nog op de koffie denk ik.'

We zijn allemaal mensen

Dini zegt op haar beurt: 'Sanne mag hier altijd binnenvallen, wanneer ze maar wil'. En dat gebeurt ook wel eens. Zoals die keer dat het brommertje van Sanne het begaf, en de familie Musters 'm weer aan de praat kreeg. En bij een rustige dienst in de nacht van oud op nieuw, stond er voor Sanne ook een bord klaar bij het buffet zodat ze tussen de oproepen door mee kon eten. 

'We zijn allemaal mensen', aldus Sanne. 'In principe probeer je werk en privé gescheiden te houden. Maar dit gaat verder.' 'Je hoort bij het interieur intussen', grapt Dini. En haar zoon: 'We krijgen haar niet meer weg!'.

Thebe logo

Cookies op Thebe.nl

Thebe is wettelijk verplicht om u toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en soortgelijke technieken, en u te informeren over het gebruik daarvan op de site.

Thebe.nl gebruikt cookies, JavaScript en soortgelijke technieken voor de volgende doeleinden:

  • het optimaliseren van de website;
  • de integratie van sociale media;
  • het verzamelen en analyseren van statistieken.

Voor een aantal van bovenstaande punten is het vastleggen van bezoekersgedrag noodzakelijk. Ook derde partijen kunnen cookies plaatsen via Thebe.nl en internetgedrag volgen, zoals bijvoorbeeld het geval is bij embedded video's van YouTube.

Lees meer op onze cookiepagina.

 

Doorgaan zonder cookies Cookies accepteren