Thebe logo

Cookies op Thebe.nl

Thebe is wettelijk verplicht om u toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en soortgelijke technieken, en u te informeren over het gebruik daarvan op de site.

Thebe.nl gebruikt cookies, JavaScript en soortgelijke technieken voor de volgende doeleinden:

  • het optimaliseren van de website;
  • de integratie van sociale media;
  • het verzamelen en analyseren van statistieken.

Voor een aantal van bovenstaande punten is het vastleggen van bezoekersgedrag noodzakelijk. Ook derde partijen kunnen cookies plaatsen via Thebe.nl en internetgedrag volgen, zoals bijvoorbeeld het geval is bij embedded video's van YouTube.

Lees meer op onze cookiepagina.

 

Doorgaan zonder cookies Cookies accepteren

Een cliënte van de Individuele Begeleiding vertelt haar verhaal, in haar eigen woorden maar zonder haar naam te noemen. Ze wil graag anoniem blijven.

Ik zal mezelf even in het kort voorstellen. Ik ben een vrouw van 34 jaar en al 8 jaar getrouwd en inmiddels zijn we een dochter rijker.

9 jaar geleden heb ik de diagnose borstkanker gekregen. Wij moesten toen in 24 uur beslissen of we nog voor een kind wilden gaan. Na veel praten waren we eruit; we wilden graag voor een kindje gaan. We hebben dit kenbaar gemaakt in het ziekenhuis, daar kregen wij te horen dat ik daar geen tijd voor had. Toen was er nog niet de mogelijkheid om eitjes in te vriezen. Ik moest dus natuurlijk zwanger raken en daar was geen tijd voor. Ik ben toen aan de chemokuren begonnen. Ik heb er 6 gekregen, daarna volgde nog een borstamputatie.

Na een jaar mochten we proberen om zwanger te raken al was de kans niet heel groot. We hebben dit 8 jaar geprobeerd, maar tevergeefs, het wilde niet lukken. We hadden inmiddels al 2 neefjes waar we veel mee omgingen, dus langzaam begon ik het hoofdstuk kinderen af te sluiten, we zouden lekker samen gaan genieten.

Mijn man bleek ook nog eens huidkanker te hebben. Wel geen ernstige vorm; opereren en het was klaar. Dit was voor mij toch een reden dat ik me wilde laten opereren om mijn baarmoeder te laten verwijderen. Kinderen krijgen dat wilden we niet meer, we hadden ons erbij neergelegd dat het niet zou lukken.

Ik wilde op maandag een afspraak maken bij de huisarts om dit te bespreken. Op donderdag kwam ik toevallig een zwangerschapstest tegen en ik dacht ‘laat ik hem is doen voor de lol’. Ik kreeg de schrik van mijn leven; ik was zwanger. 

Ik heb de hele zwangerschap niet kunnen geloven dat het ook echt zo was. Dit kon niet goed gaan, zoveel geluk hebben wij niet. De eerste maanden heb ik op de bank doorgebracht omdat ik niet durfde te bewegen, bang dat het fout zou gaan. Ik ben uiteindelijk op de pop-poli beland in het ziekenhuis; ik kwam bij een psycholoog en psychiater en gynaecoloog voor controles en extra echo’s. Ik heb al die tijd niet durven geloven dat er echt een kindje groeide. Dit heb ik gehad tot aan de bevalling toe. Toen ze eenmaal geboren was, dacht ik dat alles over was. Het ging heel goed in de kraamweek. Totdat de kraamhulp naar huis ging, toen gleed ik weer terug in de put van tijdens de zwangerschap.

Ik was op het consultatiebureau geweest omdat mijn dochter van 7.00 uur tot 22.00 uur aan één stuk huilde. Werd er gek van. Opeens stond de verpleegkundige van het consultatiebureau voor de deur, hoe raar ook, precies op het goede moment. Ik stortte in, kon het niet meer verbergen dat het helemaal niet goed ging met mij. Ik moest de psycholoog bellen van haar. Dat heb ik meteen gedaan en ik kreeg een spoedafspraak ook bij de psychiater want ik redde het niet alleen. Ik dacht dat ik een postnatale depressie had, maar dat is niet zo. Ik heb een emotie-regulatiestoornis. Het consultatiebureau heeft in overleg met mij het Centrum Jeugd en Gezin ingeschakeld want het had extreme vormen aangenomen met mij.

Binnen een week zat Anja van de Praktische Thuisbegeleiding bij mij aan tafel voor een intakegesprek. Ik had geen band met mijn dochter. Ik durfde met haar niet naar buiten, bang dat ze ging huilen. Ik ben met Anja boodschappen gaan doen, naar de bibliotheek en gewoon wandelen, om er vertrouwen in te krijgen dat ik best naar buiten kan. Anja vertelde mij keer op keer hoe mijn dochter op mij reageerde. Ik zag het niet. Ik had dat waarschijnlijk geblokkeerd, ook het houden van. Dit was mijn manier om met de angst om te gaan dat ze op wat voor manier ook bij ons weg zou gaan.

Uiteindelijk heeft Anja video-gezinscoaching ingezet. Er kwam iemand van Thebe langs om mij te filmen met mn dochter en later terug te kijken. Om te laten zien dat er wel contact is tussen ons, ook al is het zonder woorden. Maar met aanraking was er heel veel. Ik vond het maar niks, een camera op mij gericht maar ik wilde zo graag een band met mijn dochter dat ik alles aanpakte wat er aangeboden werd. Een week na het filmen kreeg ik de film terug te zien en wat ik zag heeft mij echt verbaasd. Ik heb wel contact en ik lachte zelfs naar mijn dochter. Vanuit de eerste film kreeg ik steeds opdrachten mee en dan kwamen ze een week later weer filmen. Sinds de eerste opname is er bij mij een knop omgegaan en ga ik steeds een stapje vooruit.

Nu doe ik mijn dochter vaak met Anja in bad. Dit kan ik zelf niet omdat ik ook nog lichamelijk beperkt ben door de borstkanker. Ik krijg ook tips hoe ik het zou kunnen doen, omdat ik mijn dochter niet lang kan dragen.

Anja heeft met mij een poetsschema gemaakt, ik ben namelijk nogal van het poetsen en dan ook nog op mijn manier en dat gaat niet meer. Ik moet weer opnieuw een dagindeling zien te vinden omdat ik heel moe ben en hoe ouder mijn dochter wordt hoe erger de vermoeidheid wordt.

Anja is voor een half jaar 4 uur per week hier met een kans op een verlenging van een half jaar. Ik hoop dat het nog verlengd kan en mag worden. Ik ben heel blij met Anja. Je kan haar alles vertellen en dat lucht op. Zonder haar had ik nooit gestaan waar ik nu sta, dan was het waarschijnlijk heel anders afgelopen.