Thebe logo

Cookies op Thebe.nl

Thebe is wettelijk verplicht om u toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en soortgelijke technieken, en u te informeren over het gebruik daarvan op de site.

Thebe.nl gebruikt cookies, JavaScript en soortgelijke technieken voor de volgende doeleinden:

  • het optimaliseren van de website;
  • de integratie van sociale media;
  • het verzamelen en analyseren van statistieken.

Voor een aantal van bovenstaande punten is het vastleggen van bezoekersgedrag noodzakelijk. Ook derde partijen kunnen cookies plaatsen via Thebe.nl en internetgedrag volgen, zoals bijvoorbeeld het geval is bij embedded video's van YouTube.

Lees meer op onze cookiepagina.

 

Doorgaan zonder cookies Cookies accepteren

Ons Hetty komt in zorg staat begin dit jaar te lezen op het planbord van de Specialistische Verpleging Thuis. ‘Ons Hetty’ is Hetty van Gils, sinds jaar en dag werkzaam in de ambulante nachtzorg van Thebe en een bekend gezicht in de regio Tilburg. Hetty wordt van collega cliënte als haar heupoperatie gepaard gaat met een serie complicaties. Maandenlang krijgt ze dagelijks zorg van het SVT-team. Of het niet raar is om patiënt van je collega’s te zijn? ‘Nee hoor, ik was gewoon blij dat ze me thuis komen helpen. Anders had ik al die tijd in het ziekenhuis moeten blijven liggen. Ik heb in het ziekenhuis wel gezegd ‘als ze geen tijd hebben, moet je maar zeggen dat ik het ben!’. 

Al ruim 10 jaar rijdt Hetty van Gils ’s nachts voor de ambulante nachtzorg door Brabant om oproepen van mensen met een personenalarmering (PAS) op te volgen. Daarvoor werkte ze in Goirle bij zorgcentrum Elisabeth en in de palliatieve nachtzorg. 64 jaar is Hetty maar aan stoppen met werken denkt ze nog niet. Ze staat te popelen om na een lange periode van ziekte weer aan de slag te gaan. ‘Ik houd ervan om goed bezig te zijn. Soms rijd ik van elf tot zeven uur ’s ochtends aan één stuk door. Van oproep naar oproep. Mensen die gevallen zijn, stomalekkages, van alles. Natuurlijk, even een bakske doen, maar dan weer door.’

Als ze heupklachten krijgt, blijft ze werken tot het niet meer kan. In november gaat Hetty in de ziektewet, wachtend op een heupvervanging De eerste operatie is in januari. Daarna volgen echter nog twee operaties, die niet voorzien zijn. Een bacterie zorgt voor een ziekenhuisverblijf van twee maanden en pas in maart komt Hetty van Gils weer thuis. Met een voorschrift voor maandenlang forse doses antibiotica. Als ze is opgeknapt en in de zomer weer voorzichtig meedraait in de nachtzorg van Thebe, gaat het opnieuw mis. Tot twee keer toe krijgt Hetty wondroos en moet ze weer de hulp inroepen van het SVT-team.  

Hetty kent het niet om ziek te zijn 

‘Hetty kent het niet om ziek te zijn’, zegt ze zelf, ‘maar nu hebben ze me echt hard gehad. Ik ben dood- en doodziek geweest. Ik kreeg complimenten hoe goed ik het oppakte, maar toen ik hoorde dat ik voor de derde keer geopereerd moest worden, toen heb ik wel echt geschreeuwd. Ik heb veel verdriet gehad, maar dat heeft niemand gezien. Zelfs Piet niet’, vertelt Hetty. In september zegt ze: ‘Nu maar hopen dat het allemaal goed gaat. Het is onderhand genoeg geweest.’ Echtgenoot Piet van Gils werkt ook bij Thebe, net als hun jongste dochter. Piet legde enkele jaren geleden zijn managersfunctie neer om in de nachtdienst weer aan het bed te gaan zorgen. ‘Gelukkig maar, want nu heb ik haar kunnen helpen. Hoe dat had gemoeten als ik die andere baan nog had gehad, dat weet ik niet”, vertelt hij.  

Kei-lieve mensen

En natuurlijk zijn er de verpleegkundigen van het SVT-team. Bekenden voor Hetty en Piet. ‘Het zijn kei-lieve mensen, en dat zeg ik niet omdat het collega’s zijn. Als je niet lief bent, kun je dit werk niet doen. Ze nemen alle tijd voor je, en ik weet zeker dat ze dat niet alleen bij mij doen maar bij iedereen. Ik heb ze ook bezig gezien bij mijn zus, en bij mijn moeder en daar zijn ze net zo.’

Hetty is een gemakkelijke patiënt, zegt ze zelf: ‘Ik laat het allemaal aan hen over, ik bemoei me niet met hoe ze iets doen.’ Mooi om te zien, zegt echtgenoot Piet, hoe alle verpleegkundigen op hun eigen manier zorgzaam zijn. Soms vroegen de verpleegkundigen of Hetty het niet vervelend vond dat ze bepaalde handelingen bij haar moesten doen. ‘Voor de picc-lijn gingen ze onder mijn bh door, dat zie je natuurlijk normaal niet van een collega. Maar ik vond het niet erg.’ De picclijn, een centraal infuus in de bovenarm voor het toedienen van antibiotica, was een paar weken niet nodig maar moest in augustus weer geplaatst worden. Toch blijft Hetty positief en is de ambulante nachtzorg nooit uit haar gedachten. ‘Ik blijf werken, zo lang als ik kan. Ik weet dat de andere heup ook een keer aan de beurt komt, maar daar wil ik voorlopig niet mee bezig zijn.’