Thebe logo

Cookies op Thebe.nl

Thebe is wettelijk verplicht om u toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en soortgelijke technieken, en u te informeren over het gebruik daarvan op de site.

Thebe.nl gebruikt cookies, JavaScript en soortgelijke technieken voor de volgende doeleinden:

  • het optimaliseren van de website;
  • de integratie van sociale media;
  • het verzamelen en analyseren van statistieken.

Voor een aantal van bovenstaande punten is het vastleggen van bezoekersgedrag noodzakelijk. Ook derde partijen kunnen cookies plaatsen via Thebe.nl en internetgedrag volgen, zoals bijvoorbeeld het geval is bij embedded video's van YouTube.

Lees meer op onze cookiepagina.

 

Doorgaan zonder cookies Cookies accepteren

Eryka van Nispen-van Zon overlijdt op 22 maart 2018, 52 jaar jong. Twee weken later is dochter Mandy jarig. Op die dag gaat de bel en wordt een grote bos bloemen bezorgd, van Eryka. Dat heeft haar moeder nog geregeld in de laatste dagen voor haar dood. Zo is Eryka, zegt haar man Jacques. Open, praktisch, en altijd aan het regelen voor de mensen om haar heen. Tot het allerlaatste moment.

Het verhaal van Eryka van Nispen is bijzonder. Bizar soms. In 2014 verliest de Oosterhoutse haar vader en haar broer aan kanker. Haar schoonmoeder sterft in hetzelfde jaar aan een zeldzame vorm van eierstokkanker waar ook Eryka aan lijdt. ‘Ze heeft mijn moeder tot het einde toe verzorgd. Heel goed wetende wat haar mogelijk zelf te wachten stond’, vertelt echtgenoot Jacques.

OPEN BOEK

Over het ziekte- en sterfbed van zijn vrouw is hij eerlijk. Hij praat, en laat de daarbij behorende emoties zien. Soms een kleine pauze, als de tranen hem te veel worden. Ook dochter Mandy vertelt volop. ‘We zijn een open boek, altijd geweest. Zo was Eryka ook. Nuchter, soms tot het choquerende toe. Ze heeft mensen de deur gewezen. Jij komt hier niet voor mij, jij komt hier voor jezelf. Of dan was ze op het laatst bezig via internet kleren te bestellen. Kijk, een mooi kleedje, voor in de kist. Niet iedereen wist hoe daar mee om te gaan.’

Als haar schoonmoeder komt te overlijden, heeft Eryka net haar laatste chemo gehad. Ze behoort tot de kleine groep gelukkigen die het eerste jaar met deze vorm van kanker overleeft. Een hele tijd gaat het goed, tot in 2017 de kanker terugkeert. Jacques vertelt: ‘Ze kende haar eigen lijf heel goed. Wij gaan niet oud worden samen, zei ze. Vreselijk om dat te horen natuurlijk. Ik ben een vogeltje voor de kat, dat waren haar woorden.’

In het Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis in Amsterdam volgt ze immuuntherapie. Maar na drie rondes luidt het bericht dat die niet werkt. ‘We moesten gaan genieten zo lang dat nog kon. De hele weg naar huis in de auto hebben we gezwegen. ’Toch moet er gepraat worden. Mandy, de enige dochter van het echtpaar, moet de waarheid horen. Hoe moeilijk ook, want Mandy is zwanger. ‘Eryka heeft het allemaal nog meegemaakt. De babyshower, kerstmis, oud en nieuw. Het was allemaal anders. Dit is de laatste keer, zei ze steeds.’

DUIZEND PROCENT INZET

Na een darmafsluiting, een opname in Amsterdam en het ene slechte nieuws na het andere, komt Eryka op 1 februari naar huis om te sterven. Dan komt ook de zorg vanuit Thebe in beeld. Palliatieve nachtzorg voor de nachtelijke uren, en de verpleegkundigen van het buurtteam overdag.

Jacques van Nispen is dankbaar voor de goede zorg en begeleiding van Thebe. Een van de teamleden is wijkverpleegkundige en palliatief verpleegkundige Wendeline Sluijter, met wie de familie Van Nispen een heel goed contact heeft. ‘Na de eerste paar weken knapte Eryka wonderbaarlijk op. Met duizend procent inzet zorgde ze ervoor dat ze eten naar binnen kreeg. Ze werd steeds sterker, haar darmen werkten weer. Haar kleindochter zien, dat werd haar doel.’

Hoezeer ze ook uitkijkt naar de geboorte van haar kleindochter, Eryka wil pertinent niet dat dochter Mandy de baby eerder laat komen. Op 25 februari wordt Yuna geboren, dochter van Mandy en Coen. ‘Mijn moeder heeft Yuna eerder vastgehouden dan ik’, vertelt Mandy. In de woonkamer in Oosterhout hangt een grote foto van oma, moeder en kind.

Jacques met kleindochter

‘RESTTIJD IS OP’

Een paar weken mag Eryka genieten van haar kleinkind, maar leven en dood raken elkaar aan. Op een dag zegt ze tegen Jacques: ‘Mijn reistijd is op.’ In de kamer verzamelt zich ’s avonds een groep van twintig man familie en vrienden. Ook dan blijft Eryka regelen. ’Moeten jullie niet eten, en je hoeft nu niet zo stil te zijn, dat mag straks wel’. De eigen huisarts is er, want dat wil Eryka graag. Wendeline: ‘We hebben hier veel over gesproken. Wat ze wilde, als het echt niet meer ging. Gesprekken over euthanasie, over palliatieve sedatie.’

Om zeven uur ’s avonds valt Eryka in slaap, en als Jacques de volgende morgen even het huis uit gaat om de hond uit te laten, glijdt ze weg uit het leven, in de armen van wijkverpleegkundige Wendeline. Ook hierin houdt Eryka de regie, denkt Jacques. ‘Ze is gegaan toen ik het niet hoefde te zien. Dat respecteer ik wel.’

Jacques was zeventien, Eryka veertien toen ze elkaar leerden kennen. Ze zijn bijna veertig jaar samen geweest. Dat haar verhaal nu vastgelegd is, zou Eryka geweldig hebben gevonden, weet man Jacques zeker. ‘Ze was bang om vergeten te worden. Maar dat gaat niet gebeuren, nooit.’