Thebe logo

Cookies op Thebe.nl

Thebe is wettelijk verplicht om u toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en soortgelijke technieken, en u te informeren over het gebruik daarvan op de site.

Thebe.nl gebruikt cookies, JavaScript en soortgelijke technieken voor de volgende doeleinden:

  • het optimaliseren van de website;
  • de integratie van sociale media;
  • het verzamelen en analyseren van statistieken.

Voor een aantal van bovenstaande punten is het vastleggen van bezoekersgedrag noodzakelijk. Ook derde partijen kunnen cookies plaatsen via Thebe.nl en internetgedrag volgen, zoals bijvoorbeeld het geval is bij embedded video's van YouTube.

Lees meer op onze cookiepagina.

 

Doorgaan zonder cookies Cookies accepteren

Als Lian Roks tegen haar moeder praat, pakt ze iedere keer haar hand. En elke zin eindigt met ‘mam’ of ‘mama’. Dat Lian uit liefde voor haar ouders zorgt, is voor iedereen duidelijk. Ruim drie dagen per week helpt ze mee het huishouden van haar ouders draaiende houden. ‘’Als zij er niet was, waren wij hier al lang weggeweest”, zegt haar moeder. Voor Lian betekent het steeds opnieuw schakelen tussen haar eigen huis in Den Bosch, en het ouderlijk appartement in Breda. ‘’Ik leef in twee dimensies.’’

Lian is van harte mantelzorger voor haar vader (88) en moeder (90). Vorig jaar vierde het echtpaar Roks hun 65-jarig huwelijk. Moeder Nel Roks heeft verzorging nodig en kan niet alleen blijven. Als Lian in Breda is, kan haar vader even zijn eigen dingen doen. “De mantelzorg is er dus ook voor pa, zodat hij zijn gang kan gaan. Hij fietst heel graag. Gaat zo even op en neer naar Bavel, of Ulvenhout. Maar als ik er niet ben, blijft hij bij ma thuis.”

Van lieverlee

Mantelzorg is iets waar je langzaam in groeit, vertelt Lian. Zo’n acht jaar geleden begon het met 1 x in de 14 dagen een dagje Breda om de bedden mee af te halen. Van lieverlee is dat steeds meer geworden. ‘’Pa brak zijn heup, toen kwam ik acht weken hier in huis. Ik ging de was doen. Tot voor kort kookte u nog zelf, hé mama. Maar nadat u zich een paar keer lelijk verbrand heeft, doe ik dat voortaan. En dan laat ik wat achter in de diepvries. En ik let op de medicijnen, want hoe andere ouderen dat doen zonder dat er iemand meekijkt, weet ik niet.”

Drie jaar geleden schakelde de familie Roks de Wijkverpleging van Thebe in. ‘’Ook dat gaat in fases. Heel lang hielp pa iedere week ma onder de douche. Maar op een gegeven moment ging dat niet meer. Dus toen kwam er hulp voor het douchen. En dat breidde uit. Nu komt er iedere dag iemand, een half uurtje.’’ ‘’Meestal Nina”, vult moeder Nel Roks-van Dongen aan. ‘’Ze zijn allemaal heel aardig, maar met Nina klikt het heel goed.’’

Signaleringsfunctie

‘’Vaste gezichten bij de wijkverpleging is heel belangrijk”, stelt Lian Roks. ‘’Thebe doet meer dan alleen de daadwerkelijke handelingen waarvoor ze komen. Ze hebben ook een signaleringsfunctie. Ze zien als dingen anders gaan, minder worden. Maar daar moet je iemand wel voor kennen. Mijn moeder zal zich altijd van haar beste kant laten zien, altijd doen of alles prima gaat. Maar Nina doorziet dat meteen.’’ In de vakantietijd komen er nog weleens onbekende wijkverpleegkundigen langs. Begrijpelijk vindt mevrouw Roks, maar niet zo fijn. ‘’Er moeten veel handelingen gebeuren en ieder doet het op zijn eigen manier. Maar ik heb geen klachten hoor, alleen maar lof.”

Na het dagelijkse ochtendbezoek van de verzorgende is het tijd voor koffie, en een klein eindje lopen op de galerij met de rollator. Na de lunch even rust en dan met moeder in de rolstoel boodschappen doen. ‘’We passen de zorg van Thebe in ons schema in. Gelukkig redden we het met een keer per dag. Als het ’s avonds niet hoeft, dan liever niet. Maar je weet dat ze er zijn als het nodig is, en dat is een fijn idee.”  

Is het voor dochter Lian niet lastig om telkens weer de switch te maken tussen Den Bosch en Breda? ‘’Als ik in Breda ben, heb ik thuis drie vliegen zitten die alleen zijn”, antwoordt ze met een grap. En serieuzer: ‘’Ik leef in twee werelden en heb soms ook weleens behoefte om even gewoon mezelf te zijn. Hier is bij wijze van spreken niet eens een computer. En heb ik in Breda net gewassen, kom ik thuis, ligt er nog een was. Ik heb in het verleden geprobeerd om mijn ouders naar Den Bosch te halen. Er was een mooi appartement voor ze. Maar pa wilde niet. Ik heb hem nog nooit zo hard zien rennen als toen.”

Spookscenario’s

Met de afbraak van de verzorgingsstaat verwacht de maatschappij veel van mantelzorgers, vindt Lian Roks. Er zijn weinig alternatieven. “Als vader blijft zoals hij nu is, kunnen ze hier nog lang blijven wonen. Gelukkig, want na 26 jaar zijn ze echt gehecht aan deze plek. Als het anders wordt, dan moeten we gaan nadenken. De scenario’s die er dan zijn, zijn in feite spookscenario’s. Je moet er als dochter toch niet aan denken dat je je ouders na 65 jaar huwelijk uit elkaar moet halen?”

Voorlopig is dat echter nog niet aan de orde. En stelt het echtpaar Roks het best, met hulp van wijkverpleging, 1x in de week hulp in de huishouding en dochter Lian.