Thebe logo

Cookies op Thebe.nl

Thebe is wettelijk verplicht om u toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en soortgelijke technieken, en u te informeren over het gebruik daarvan op de site.

Thebe.nl gebruikt cookies, JavaScript en soortgelijke technieken voor de volgende doeleinden:

  • het optimaliseren van de website;
  • de integratie van sociale media;
  • het verzamelen en analyseren van statistieken.

Voor een aantal van bovenstaande punten is het vastleggen van bezoekersgedrag noodzakelijk. Ook derde partijen kunnen cookies plaatsen via Thebe.nl en internetgedrag volgen, zoals bijvoorbeeld het geval is bij embedded video's van YouTube.

Lees meer op onze cookiepagina.

 

Doorgaan zonder cookies Cookies accepteren

Zelfredzaamheid is een veel gebruikt begrip. Ouderen moeten zelfstandiger worden, zelfredzaam, zodat ze langer thuis kunnen blijven wonen. Maar niet iedereen pakt dit even snel op. Om ouderen hierin te begeleiden, begon de wijkverpleging in Loon op Zand/De Moer in samenwerking met de Regionale Coöperatie Huisartsen in 2012 het succesvolle Programma Ouderenzorg. Grote winst voor de cliënten: 'Wij kijken heel breed. Wij beperken ons niet tot één zorgvraag, of één klacht, maar bekijken alles rondom de individuele cliënt en zijn kwaliteit van leven.'

Voor veel ouderen is ondersteuning bij zelfredzaamheid welkom, weet wijkverpleegkundige Monique Dirks. 'Langer thuis wonen met behoud van een goede kwaliteit van leven, dat is een issue. Thebe en de RCH hebben gezien dat het belangrijk is om ouderen hierbij te begeleiden. Wij voelen die maatschappelijke verantwoordelijkheid. Wij zijn vier jaar geleden als het ware samen in het gat gesprongen dat was ontstaan.' Driekwart van de huisartsen in de regio doen mee aan het project dat van start ging onder de naam Kwetsbare Ouderen. Verder zijn ook de praktijkverpleegkundigen van de huisarts en het maatschappelijk werk vertegenwoordigd. Iedere maand zitten ze samen met de wijkverpleging aan tafel om de voortgang te bespreken.

Inmiddels heeft het project een andere naam gekregen: Programma Ouderenzorg. 'De term kwetsbaar vonden veel ouderen niet fijn klinken', legt Monique uit. 'In sommige gevallen zijn de ouderen nog aardig vitaal en dan worden ze toch kwetsbaar genoemd omdat ze aan ons project meedoen'.

Goed overleg

De huisarts bepaalt, via vastgestelde criteria, wie er voor deelname in aanmerking komt. Hij benadert zijn/haar patiënt en vraagt of een wijkverpleegkundige of een praktijkverpleegkundige langs mag komen voor een bezoek. Weigeren mag, en dan krijgt de oudere in Loon op Zand of De Moer na een jaar opnieuw een uitnodiging. 'Ik heb nog nooit meegemaakt dat iemand nee zegt', aldus Monique.

Bij het huisbezoek wordt bekeken welke zorgvragen of praktische problemen de cliënt heeft en hoe die aangepakt kunnen worden. 'Vaak vragen we of er bij zo'n bezoek een familielid of mantelzorger aanwezig kan zijn. Dat maakt dat je het hele verhaal te horen krijgt. Op de vraag 'hoe gaat het met wassen', zegt de bejaarde vader 'prima' terwijl achter hem zijn dochter heel hard 'nee' schudt. Mensen met dementie hebben vaak weinig inzicht in hun ziekte. Ze willen de boel niet voor de gek houden, maar vergeten het oprecht. Vanuit mijn rol als wijkverpleegkundige kan ik dit in zo'n gesprek toelichten, en soms ook bemiddelen. Want als kind heb je de neiging om je vader of moeder dingen te verwijten. 'Dat heb je al vijf keer gezegd, maar je doet het niet'. Het is ook mijn rol om die dialoog te begeleiden. En dingen in goed overleg samen op te pakken.'

Wennen aan andere manier van denken

Uitgangspunt is dat de ouderen een vaste contactpersoon krijgen bij de wijkverpleging, een bekend gezicht. Samen spreken ze af welke vraag prioriteit heeft, en zo nodig schakelt de wijkverpleegkundige (para)medische deskundigen in. 'Vaak gaat het om woningaanpassingen of hulpmiddelen. Dat levert soms discussies op met de cliënt of de familie. Zelfredzaamheid betekent voor ons soms zorg leveren met de handen op de rug. Dat vergt een andere manier van denken, en dat is wennen. Voor iedereen.'

Als wijkverpleging ben je geneigd om dingen over te nemen van je cliënt, om het sneller en efficiënter te doen. 'Steunkousen aantrekken kunnen wij bij wijze van spreken in twee minuten. Een oudere doet er een half uur over. Maar met een paar keer oefenen heeft hij het geleerd, en kan hij mogelijk nog twee jaar vooruit. Daardoor kan hij langer thuis blijven wonen en heeft hij tegelijk een bezigheid. Dat geldt ook voor een hulpmiddel als een borstel met stok voor het wassen. Natuurlijk, het kriebelt bij ons ook wel eens. Laat mij snel even die rug wassen. Het is niet dat we niet willen, het is belangrijk om te stimuleren dat iemand het zelf doet. Voor het behoud van eigenwaarde, omdat een oudere op die manier bewegingen maakt die hij anders niet meer zou doen. Als je het goed uitlegt aan de cliënt en aan de familie, is daar uiteindelijk ook wel begrip voor.'

Respect voor iedereen

Ruim 30 ouderen in de dorpen Loon op Zand en De Moer heeft Monique nu onder haar hoede binnen het Programma Ouderenzorg. Het gaat vooral om ouderen die te maken hebben met  dementie. Sommigen spreekt of ziet ze bijna iedere week, anderen hebben minder ondersteuning nodig. Alle deelnemers aan het project komen aan de orde bij het maandelijkse multidisciplinair overleg waar ook vaak een geriater, fysiotherapeut of apotheker aanschuift.

Monique voelt zich verantwoordelijk voor alle mensen voor wie ze zorgt, en in het bijzonder voor hen die geen familie of mantelzorgers om zich heen hebben. 'Mij maakt het echt niet uit naar wie je me stuurt. Ik respecteer iedereen. Je kiest er niet bewust voor om zwaar verslaafd te raken aan alcohol, en als je dan ouder wordt en niemand om je heen hebt, moet er iemand zijn die er voor zorgt dat je veilig bent. En dat de veiligheid van de omgeving gewaarborgd is.'

Het gros van de ouderen die kwetsbaar worden, zijn mensen die hun hele leven hard gewerkt hebben, die niemand tot last willen zijn en blijven zeggen dat het goed gaat. Voor hen biedt het project de meerwaarde dat vanwege de multidisciplinaire aanpak- zoals Monique zegt - 'er heel breed gekeken wordt'. 'Vanuit Thebe zijn we dit al langer gewend, omdat we als wijkverpleegkundigen nu ook mogen indiceren. We worden dus ook echt aangespoord om breder te kijken dan de vraag die de cliënt of de familie stelt. Een oudere die steeds een bezoek van de wijkverpleegkundige rekt, wat wil die nou echt? Welke vraag ligt daar onder? Daarover ga je in gesprek. U mist het om met iemand te kletsen, hoe kunnen we er voor zorgen dat we dit aanpakken. Of wat voor oplossing ziet u zelf, want die werken meestal nog het beste. Misschien kunnen we regelmatig een vrijwilliger op bezoek laten komen, of misschien kunt u met hulp van uw dochter die vriendin van vroeger eens bellen? Op die manier kun je mensen weer in hun kracht zetten.'

Als het gaat om samenwerking, wordt het Programma Ouderenzorg van Loon op Zand/De Moer vaak als voorbeeld genoemd. 'De dorpen zijn groot genoeg om alles te hebben, en klein genoeg om niet van alles te veel te hebben', zegt Monique. 'De schaalgrootte is perfect. En alle partijen zijn ook bereid om samen te werken. Dat is wat uiteindelijk telt'.

Domotica

Het project is tevens een voorloper als het gaat om de inzet van domotica; elektronische hulpmiddelen in huis die het leven vergemakkelijken. Een mevrouw met beginnende dementie kon maar niet onthouden of ze al insuline gespoten had of niet. Via beeldbellen kijkt een zuster mee zodat de cliënte zich altijd tot haar kan wenden als ze onzeker is. Een oudere die graag gaat fietsen kreeg een alarm met gps-functie en nu kan de familie op afstand zien waar hij is. Bij een oudere die regelmatig een delier heeft gehad, maar heel graag zelfstandig wil blijven wonen, zijn camera's in de slaapkamer en de woonkamer geplaatst en 's nachts kijkt een medewerker van Thebe mee om te zien of alles goed gaat. Natuurlijk, hier hangt een prijskaartje aan, maar een verzorgingshuis is nog altijd duurder, aldus Monique Dirks.

'Er is op het gebied van domotica nog zoveel te winnen, er kan zoveel. En ouderen kunnen hier ook mee leren omgaan, als je zo'n hulpmiddeltraject maar op tijd ingaat. Niet te laat, zodat ze het nog aangeleerd krijgen en ook niet te vroeg, want dan ben je te bemoeizuchtig. Die balans vinden, daar draait het om.'