Thebe logo

Cookies op Thebe.nl

Thebe is wettelijk verplicht om u toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en soortgelijke technieken, en u te informeren over het gebruik daarvan op de site.

Thebe.nl gebruikt cookies, JavaScript en soortgelijke technieken voor de volgende doeleinden:

  • het optimaliseren van de website;
  • de integratie van sociale media;
  • het verzamelen en analyseren van statistieken.

Voor een aantal van bovenstaande punten is het vastleggen van bezoekersgedrag noodzakelijk. Ook derde partijen kunnen cookies plaatsen via Thebe.nl en internetgedrag volgen, zoals bijvoorbeeld het geval is bij embedded video's van YouTube.

Lees meer op onze cookiepagina.

 

Doorgaan zonder cookies Cookies accepteren

Wie Rien van Willigenburg ontmoet, heeft geen idee dat deze welbespraakte en sportieve man een half jaar geleden nog in een rolstoel zat en moeite had om zijn woorden te vinden. Zwaar hersenletsel trof hem na een val. Twee schedeloperaties volgden, en een lange periode van ziekenhuisopname en revalidatie. In november 2015 leek Rien niet meer vooruit te gaan, tot zijn vrouw Liesbeth het besluit nam haar echtgenoot naar verpleeghuis Aeneas te brengen. 'Een warm bad', aldus Liesbeth, 'daar vonden we de deskundigheid en specialisatie die nodig was'. Rien: 'Dat was de juiste plek voor mij. Daar hebben ze weer een mens van mij gemaakt.'

De datum 14 juli 2015 staat voor altijd in hun geheugens gegrift. Hoewel; van zijn val van het zoldertje en de eerste periode hierna weet de 68-jarige Rien niets meer. Zijn echtgenote vond hem, en in het ziekenhuis in Bergen op Zoom (bij hun woonplaats Halsteren) constateerden de artsen onder andere een hersenkneuzing, een bloeding, een schedelbreuk en diverse andere breuken. Liesbeth: 'De situatie was heel ernstig, dat werd snel duidelijk.' In het Elisabethziekenhuis in Tilburg werd bij een operatie een deel van de schedel verwijderd. Na de afdelingen IC en Neurologie, ging Rien na twee weken naar een revalidatiecentrum in Bergen op Zoom.

Rien, een gepensioneerde tandarts, vertelt zijn verhaal over die tijd bijgestaan door zijn echtgenote Liesbeth, die als mondhygiëniste in de praktijk ook altijd aan zijn zijde stond. Hij formuleert perfect, en maakt grapjes. Als het nodig is, vult zijn vrouw aan. Communicatie was in de eerste weken na het ongeluk moeizaam, zeggen ze beiden. Vanwege afasie kon Rien geen woorden vinden. Ook lichamelijk was zijn toestand fragiel. Vanuit een rolstoel leerde hij voorzichtig weer zijn eerste stapjes zetten.

Een tweede operatie zorgde ervoor dat zijn schedel weer gedicht werd. Liesbeth van Willigenburg: 'En toen al was hij een ander mens. Hij wilde van alles doen, wilde vooruit. Naar mijn idee reageerde hij adequaat, maar op de revalidatie-afdeling van het verpleeghuis in Bergen op Zoom wisten ze niet hoe ze hier mee om moesten gaan. Ze waren er niet op toegerust. De zorg was prima hoor, niets op aan te merken, maar ze hadden gewoon niet de deskundigheid om om te gaan met iemand zoals hij'.

Gevolg was dat de behandelaars grepen naar zware medicatie om Rien 'rustig te houden'. 'Met dat middel krijg je iedereen rustig', aldus Rien. Liesbeth: 'Er was voor hem geen enkele prikkel meer om iets te doen. We gingen weer terug uit in plaats van vooruit. Praten ging moeilijker. Niet meer lopen, alleen nog in de rolstoel. Alsof ze na drie maanden een groot kruis door hem hadden gezet. Zo van; meer wordt het niet, dan maar verpleeghuis.'

Helemaal op mijn plek

Met hulp van de Hersenstichting en het revalidatiecentrum ging Liesbeth op zoek naar een alternatief. En vond dat in de nieuwe gespecialiseerde afdeling van Aeneas in Breda. Hier wordt gewerkt met cognitieve neurorevalidatie voor mensen met Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH). Thebe biedt in Aeneas Top Care voor deze groep cliënten. Rien: 'Ik zat hier helemaal op mijn plek. De oude mens kwam weer bovendrijven. Bij Aeneas zien ze dat er nog ontwikkeling mogelijk is, door hun aanpak ging ik steeds meer vooruit. Ik voelde me begrepen.  Als er eens een keer iets niet lukte, werd er nooit iemand kwaad. Niemand gaf je op je sodemieter. We zetten het even in de koelkast, en proberen het later nog eens. En nog eens, net zolang tot het lukt.'

Voor echtgenote Liesbeth voelde Aeneas als een warm bad. De medicatie werd afgebouwd, al heel snel was er vooruitgang. 'Het herstel ging heel goed, heel snel. De verzorging, het medisch team en ik liepen eigenlijk steeds achter de feiten aan. Rien gaf aan wat hij kon en hij verbaasde me iedere keer.' Rien: 'Als ik iets wilde, liet ik niet meer los. Als ik wilde gaan wandelen, dan ging ik ook. Ik werd steeds vasthoudender en vasthoudender. Omdat de behandelaars dat ook waren.'

Rien en Liesbeth roemen het meedenken en snelle schakelen van de Aeneas-afdeling. 'Er was altijd begrip voor de rare ideeën die ik had', aldus Liesbeth. 'Ik kon het hele leven van Rien daar volgen, en meevoelen hoe het voor hem was. Zo wilde ik een keer blijven slapen, om er achter te komen waarom hij 's nachts zo vaak ging kuieren. Dat mocht, er werd direct een bed voor mij geïmproviseerd. Omdat ze eerder nooit te maken hadden gehad met een cliënt die zelfstandig wilde gaan wandelen buiten het huis, moest ook hier iets op worden bedacht. Ik kocht een telefoon met gps, maar de verzorging zag er op toe dat hij die dan ook aanzette. Zo wisten we altijd waar hij was.'

Van bijna niks naar bijna alles

Rien verbleef op een afdeling met zes personen. In gezamenlijk overleg met specialist ouderengeneeskunde Irene Leijten en haar team, werd een wat Liesbeth noemt 'rustig' cognitief revalidatieprogramma voor hem opgesteld. 'Fysio, ergotherapie, en allerlei activiteiten die hem aanspreken. Hij ging weer koken, wat een grote hobby van hem is.' Voor Rien was het fijn dat hij iedere dag een vast aanspreekpunt had op de afdeling, het hoofd van de dag. 'Dan wist ik bij wie ik moest zijn.' 

In november 2015 kwam Rien bij Aeneas binnen, op 1 juni 2016 mocht hij weer weg. 'Verbazingwekkend ja. Van bijna niks meer kunnen naar bijna alles weer kunnen, in een paar maanden tijd. Er was een feestje toen hij naar huis mocht. Ja, ze gingen hem missen, zeiden ze daar'. De eerste zes weken na zijn thuiskomst bezoekt Rien de afdeling voor cognitieve neurorevalidatie bij Aeneas nog twee dagen per week. Ten tijde van het gesprek, begin juli, is de verwachting dat ook deze twee dagen snel overbodig zijn. 'De rest doe ik zelf, dat gaat vanzelf weer terugkomen', zegt Rien vol vertrouwen.

Eén oor werkt niet meer, die schade is niet te herstellen. Maar het echtpaar ziet de toekomst zonnig in. Liesbeth:  'De eerste keer dat ik hem weer alleen liet, dat was natuurlijk doodeng. Even vijf minuten het dorp in en dan weer hijgend terug. Ik moet het vertrouwen nog terugkrijgen dat het allemaal goed gaat. Maar daar praten we samen over en daar komen we uit. Zelfstandig zijn, dat is ook een deel van het mens-zijn. En dat anderen daar vertrouwen in hebben. Tot nu toe is het steeds zo geweest dat als Rien uit zichzelf iets oppakt, dan is hij daar aan toe. En daar vaar ik op. We merken nog steeds vooruitgang. En die auto, daar komt hij ook nog in. Hij gaat weer autorijden, dat gaat ook nog goed komen. Alles op zijn tijd.'

Inmiddels krijgt Rien vanuit Pauwer (een onderdeel van zorgorganisatie Amarant) thuis nog begeleiding.

Er is altijd hoop

Rien en Liesbeth van Willigenburg hebben een duidelijke motivatie voor het delen van de moeilijke weg die ze afgelopen jaar aflegden. 'We willen laten zien en horen, hoe hopeloos een situatie ook lijkt, hoe uitzichtloos het is, er is altijd hoop. Er is nog veel haalbaar.' Ook in de donkerste uren wist Liesbeth hier inspiratie uit te putten. 'Het is een zwaar jaar geweest. Heel heftig. Maar ik kon gelukkig al helemaal in het begin de kleine dingen zien waar ik hoop uit kon halen. Okay, dit kan hij nog, als we daar aan gaan zwengelen moet de rest weer terug komen.'