Thebe logo

Cookies op Thebe.nl

Thebe is wettelijk verplicht om u toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en soortgelijke technieken, en u te informeren over het gebruik daarvan op de site.

Thebe.nl gebruikt cookies, JavaScript en soortgelijke technieken voor de volgende doeleinden:

  • het optimaliseren van de website;
  • de integratie van sociale media;
  • het verzamelen en analyseren van statistieken.

Voor een aantal van bovenstaande punten is het vastleggen van bezoekersgedrag noodzakelijk. Ook derde partijen kunnen cookies plaatsen via Thebe.nl en internetgedrag volgen, zoals bijvoorbeeld het geval is bij embedded video's van YouTube.

Lees meer op onze cookiepagina.

 

Doorgaan zonder cookies Cookies accepteren

Truus en Ruud van Bremen uit Lage Zwaluwe zijn moderne meedenkende cliënten van de wijkverpleging van Thebe. Zij was tot voor kort hoofd klantenservice bij een grote uitgeverij in Breda. Hij is raadslid in de gemeente Drimmelen. Ze zijn gewend om hun zegje te doen. En dat moet ook, vindt Ruud: "Als je in de zorg niet mondig bent, is het gebeurd.”

Als MS-patiënte heeft Truus vier keer per dag verzorgenden van de wijkverpleging in huis, en zij formuleert het zo: "Ik kan met al die meiden goed opschieten. Na al die tijd ken je elkaar. Dus weten ze ook dat ik het vertel als er iets niet naar mijn zin is."

Truus van Bremen wil niet per se kritisch zijn, maar ze heeft een eigen mening over hoe ze dingen graag aangepakt ziet. "Sommige verzorgenden zijn te overbezorgd, dat voelt voor mij niet fijn. Ik begrijp wel waarom dat is, uit veiligheidsoverwegingen. ‘U heeft de regie maar het moet toch zoals ik het wil’, klinkt het dan. Maar ik ben geen oud mensje die maar alles met zich laat doen. En dat snapt niet iedereen.”

Tien jaar geleden kreeg Truus van Bremen - nu 58 - de diagnose Multiple Sclerose (MS). Zes jaar geleden deed ze voor het eerst een beroep op de wijkverpleging, na complicaties bij een operatie om een medicijnpomp te plaatsen. Aanvankelijk kwamen de medewerkers van Thebe iedere ochtend en avond, inmiddels is de frequentie dus opgelopen. Echtgenoot Ruud is vanwege reumatische artrose maar gedeeltelijk in staat om te helpen bij de verzorging van zijn vrouw. Wel was hij jarenlang degene die haar vier dagen per week naar haar werk in Breda bracht.

"Ik heb ook nog een jaar veel thuis gewerkt. Maar op een gegeven moment kostte het werk me toch te veel energie. In goed overleg met het bedrijf heb ik in oktober 2016 afscheid genomen, en nu ben ik dus helemaal thuis”, vertelt Truus. Ze heeft een progressieve vorm van MS en is nu zover dat ze niet meer zelf in de rolstoel kan komen. "Ik kan geen transfers, verplaatsingen, meer maken. Ik kan niet zelf gaan staan of overeind komen. Daarvoor zetten we de actieve sta-lift in.” Hun dijkhuis in Lage Zwaluwe is helemaal aangepast, met onder andere een traplift en een plateaulift om de hoger gelegen woonkamer te bereiken.  

Ritme vasthouden

Een levensbedreigende bacteriële infectie zorgde ervoor dat Truus van Bremen in het voorjaar zeven weken in het ziekenhuis opgenomen moest worden. "Dat is een flinke klap, ook geestelijk. Je gaat in je hele conditie weer heel veel achteruit, en moet eigenlijk opnieuw bij nul beginnen.’’ "En bij MS is het juist belangrijk dat je alle bewegingen die je nog kunt, moet proberen te behouden”, vult echtgenoot Ruud aan.

En dus kiest Truus thuis weer voor de actieve sta-lift, in plaats van de passieve lift die in het ziekenhuis gebruikt werd. En ook in andere dingen is ze streng voor zichzelf. "Toen ik nog werkte, kwam de wijkverpleging altijd al om zeven uur bij mij. Ik was de eerste op de route. Dat heb ik aangehouden. Ik dwing mezelf om dit ritme vast te houden. Want als je begint met om tien uur op te staan, kan het ook zomaar elf uur worden. En voor je het weet lig je de hele dag in bed.”

Als het enigszins kan, gaat Truus er met de rolstoel op uit, de polder in bij haar huis. En verder is haar dag gevuld met luisterboeken lezen, bezoek en veel doktersafspraken, soms wel in drie verschillende ziekenhuizen per week. Die afspraken vergen veel energie en kunnen ook stress opleveren, zeker als de specialist haar anderhalf uur laat wachten. "Ik ben naar de balie gegaan en heb gezegd dat ik weg moest, het taxibusje stond al lang weer op me te wachten. De dokter die net naar buiten stapte, keek me heel verbouwereerd aan. Een nieuwe afspraak gemaakt dus, en de assistente waarschuwde me direct dat ik dan rekening moest houden met weer een lange wachttijd. Daar erger ik me aan ja. Maar meestal probeer ik zoiets van me af te laten glijden. Laat maar gaan Truus. Stress is ook niet goed voor MS, dus dat leer je wel.”

Samen evalueren

Dingen uitspreken die je dwarszitten, daar is het echtpaar Van Bremen sterk in. Dus toen er een meningsverschil was over de verzorging vanuit Thebe, vroegen ze een gesprek aan met de manager. Die kwam, en sindsdien is er de afspraak om ieder half jaar samen te evalueren hoe de stand van zaken is. Heel plezierig, vinden Truus en Ruud van Bremen. "We hebben dat nu twee keer gedaan. Eigenlijk zou het voor alle cliënten goed zijn, als dat geregeld kon worden. En de manager leert er ook van, en houdt voeling met de praktijk.”