Thebe logo

Cookies op Thebe.nl

Thebe is wettelijk verplicht om u toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en soortgelijke technieken, en u te informeren over het gebruik daarvan op de site.

Thebe.nl gebruikt cookies, JavaScript en soortgelijke technieken voor de volgende doeleinden:

  • het optimaliseren van de website;
  • de integratie van sociale media;
  • het verzamelen en analyseren van statistieken.

Voor een aantal van bovenstaande punten is het vastleggen van bezoekersgedrag noodzakelijk. Ook derde partijen kunnen cookies plaatsen via Thebe.nl en internetgedrag volgen, zoals bijvoorbeeld het geval is bij embedded video's van YouTube.

Lees meer op onze cookiepagina.

 

Doorgaan zonder cookies Cookies accepteren

Mensen erkennen in wat ze op dat moment voelen en hen bijstaan op de moeilijkste momenten in hun leven, dat is volgens geestelijk verzorger Wilhelmien Franken het belangrijkste in haar werk. ‘Zeker als het gaat om stervensbegeleiding. Emoties gaan naar hun top, bij de stervende maar ook bij hun naasten en de mensen in de zorg. Als geestelijk verzorger moet je er dan écht zijn, helemaal.’

Wilhelmien Franken

Het is mooi werk, maar het vraagt veel van Wilhelmien en haar drie collega’s. ‘De gemiddelde verblijfsduur in onze huizen is zeven maanden. Dan weet je dat bewoners steeds slechter binnen komen en dat er steeds meer een beroep op ons wordt gedaan. Als ik op een dag als enige van ons team werk, en er liggen op diverse plekken mensen op sterven... Dan moet ik keuzes maken die niet te maken zijn. Maar je moet tegelijk accepteren dat niet alles kan. En je werk zo goed als mogelijk is doen. Wij maken tijd, dat is het mooie van wat we doen. Ook al komt dat steeds meer onder druk te staan.’

Wilhelmien Franken werkt ruim tien jaar als geestelijk verzorger bij Thebe. Op haar werkkamer staan tientallen bidprentjes van bewoners die ze de afgelopen jaren heeft bijgestaan bij het afscheid nemen van het leven. Stervensbegeleiding vormt een groot onderdeel van haar werk. Het team geestelijke verzorging zet daarbij ‘breed in’. ‘We zijn er in eerste instantie voor de bewoners van onze huizen. Maar we zijn er ook voor de naasten van onze cliënten, de behandelaars en natuurlijk de medewerkers in de zorg. Vanmorgen nog had ik een gesprek met een zorgmedewerker die het heel zwaar heeft met het lijden van een cliënt. Hoe ver gaan we, wanneer stopt de zorg en laten we iemand gaan, wat zijn die markeringsmomenten die bijna niet te benoemen zijn. Die vragen komen we regelmatig tegen. En zo nu en dan heb ik daar ook geen antwoord op, en dat zeg ik dan ook.’

Twee jaar geleden bedacht Wilhelmien Franken de waakmand; een mand die familie en naasten een handvat kan bieden tijdens het waken bij iemand die sterven gaat. ‘De vraag kwam uit de zorg. Medewerkers hadden het gevoel dat ze niet genoeg voor de familie konden doen als de cliënt verzorgd was. In de mand zitten allerlei dingen die de naasten steun kunnen bieden. Teksten vanuit diverse religies, informatie over het stervensproces maar ook spullen die een kamer de juiste sfeer kunnen geven zodat je naaste niet in een kale kamer overlijdt. Een dekentje, een lichtje, een bloemetje. Dingen om mensen steun te bieden en troost, woorden in een tijd waar er eigenlijk geen woorden meer zijn.’

Een moeilijke maar ook kostbare tijd, het waken bij een sterfbed. ‘Waken is een tijd van liefde en van zorg, heel je doen en laten is gericht op de persoon die ligt te sterven. Allerlei emoties en herinneringen kunnen dan naar boven komen. Mooi, maar soms ook pijnlijk. Het is onze taak als geestelijk verzorgers om de sfeer haarscherp aan te voelen. Daar ontwikkel je een antenne voor, maar dat vergt wel jaren ervaring. Het is belangrijk om meteen een juiste inschatting van het moment te kunnen maken, want één verkeerd gekozen woord, of een misplaatst gebaar kan veel schade aanrichten, zeker op de grens van leven en dood.’

Wie in een zorgcentrum woont, heeft al eerder van veel dingen afscheid moeten nemen. De meeste bewoners weten dat ze bezig zijn hun leven af te ronden. Grote vragen als ‘heb ik het wel goed gedaan’ en ‘wat komt er na de dood’ gaan dan een rol spelen. De geestelijk verzorgers zijn er om samen met de cliënten de zaken op een rijtje te zetten. ‘We lossen het niet op, maar we kunnen wel proberen om de dingen te ordenen. Voor degene die gaat overlijden, en ook voor degenen die achter blijven. Want zij moeten op een goede manier verder kunnen met hun leven’, aldus Wilhelmien Franken.

Een ziekenzegening, of bediening zoals dat in de katholieke traditie heet, kan hier onderdeel van zijn. ‘De pastorale zorg is ook onderdeel van ons pakket. Dat kan op allerlei manieren. Je houdt rekening met wat de zieke gelooft, maar ook met wat de familie wil. Soms word ik gezien als schakel tussen het aardse en wat er is na de dood. Alsof ik een speciaal lijntje heb met God. Zo is het natuurlijk niet. Maar mensen zien me als een soort biechtvader. Alles kan en mag gezegd, ze weten dat het niet verder gaat. En een ziekenzegening blijft speciaal. Je voelt mensen onder je handen rustig worden. Het is een groot voorrecht als je dat mag doen.