Zo lang mogelijk zelfstandig thuis 

Soms leidt zo’n gesprek tot verrassende inzichten. Zoals bij een vrouw met beginnende dementie. Ze kwam plots bij Thebe terecht nadat haar vorige zorgorganisatie failliet ging. In het dossier stond dat de dame twee keer per dag hulp nodig had bij medicatie, steunkousen en algemene dagelijkse levensverrichtingen. “Maar tijdens het gesprek vertelde ze dat ze vooral zo lang mogelijk zelfstandig thuis wilde blijven wonen.” Dat was voor Suze een mooi uitgangspunt om mee aan de slag te gaan en doelen op te stellen naar meer eigen regie en een grotere zelfstandigheid voor de dame. 

“De eerste week hielpen we haar nog bij alledaagse dingen. Maar al snel zagen we dat ze eigenlijk meer zelf kon dan gedacht. We hebben de zorg stap voor stap afgebouwd naar slechts één keer per week hulp bij douchen. Dit deden we door haar tips, zelfvertrouwen en regie terug te geven.” Uiteindelijk bleek dat de vrouw nauwelijks hulp nodig had. “Ze kon prima zelf douchen, alleen was ze onzeker geworden omdat haar al veel uit handen was genomen. Daarom besloten we iets anders te proberen: we belden haar vlak voor het douchen even op, om haar vertrouwen te geven. Daarna kon ze zelfstandig aan de slag. Dat gaf haar vrijheid terug”, zegt Suze trots. “Ze kon douchen en aankleden wanneer zij wilde. Dat is precies waar De Bedoeling over gaat.” 

Erkennen en vertrouwen uitspreken

Niet iedereen vindt zo’n verandering meteen makkelijk. “Vooral familie kan zich zorgen maken als we zorg afbouwen”, zegt Suze eerlijk. “En ik snap het, want het klinkt misschien spannend, maar wat wij doen komt vooral voort uit het geloof in onze cliënten en het gegeven dat we zoveel mogelijk zelfstandigheid gunnen.” Daarom zoekt ze altijd het gesprek op met naasten. “Ik erken dan altijd eerst hun gevoel. Natuurlijk maken zij zich zorgen. Maar we delen ook wat we zien in de praktijk. Vaak begrijpen ze het dan beter.”  

Tijdens gesprekken met de cliënt en de eerste contactpersoon denkt Suze ook breder mee over het netwerk. “Wanneer ik bijvoorbeeld zie dat een buurvrouw mogelijk iets kan betekenen, bespreek ik dit met de eerste contactpersoon door te vragen hoe het contact met de buren is en of zij iets kunnen bijdragen. Daarbij vind ik het belangrijk dat de contactpersonen zelf de lijntjes uitzetten naar de naasten (buurvrouw, tante, kennis etc.). Op die manier blijft de regie bij het netwerk en voorkomen we dat wij taken overnemen die niet bij ons horen.” 

Volgens Suze is open communicatie de sleutel. “Blijf praten met elkaar. Dan kom je meestal samen tot een oplossing.” Veel familieleden zijn deels ook mantelzorgers voor de cliënten. “Ik spreek naar hen altijd bewondering uit. Mantelzorgers zijn momenteel onmisbaar in de maatschappij. Zonder hen kunnen wij ons werk niet doen.” 

Voor Suze is één ding belangrijk: zorg staat nooit vast. “Tijdens een eerste gesprek zeg ik altijd: zorg kan veranderen. Wat vandaag nodig is, kan over een jaar anders zijn.” Daarom kijken teams regelmatig opnieuw naar iemands situatie. “Bij Thebe heeft iedere cliënt een zorgcoördinator. Die bekijkt elke twee weken of de zorg die iemand krijgt nog past.” Collega’s spelen daarin een grote rol. “Mijn collega’s op de route zijn mijn ogen en oren voor cliënten waar ik minder sta ingepland. In samenspraak met hen overleg ik of de zorg nog passend is. Zo niet, dan gaat de zorgcoördinator een gesprek aan met de cliënt om te kijken wat er nodig is.” 

Luister naar iemands verhaal 

Als Suze één advies aan collega’s mag geven, is het dit: “Geef nooit meteen een zorgindicatie. Het begint altijd met goed luisteren.” Want achter iedere zorgvraag zit een verhaal. “Pas als je iemands verhaal kent, kun je zorg geven die echt past.” En dat is precies waar De Bedoeling over gaat. “We moeten niet meer doen dan nodig is”, zegt Suze. “Maar wel precies genoeg om iemand zijn eigen leven te laten leiden.”