Het is ruim een jaar geleden als we Saskia Poppelaars spreken over werken volgens De Bedoeling. Een zorgvisie die uitgaat van zelfredzaamheid, eigen regie en samen zorgen met bewoners en hun naasten. Nu, in januari 2026, zijn we terug in woonzorgcentrum Thebe Ruitersbos om te kijken hoe deze werkwijze zich heeft ontwikkeld. Collega’s Saskia en Kiek Wilten laten zien hoe De Bedoeling er in de praktijk uitziet, wat het vraagt van zorgprofessionals én wat het oplevert voor bewoners en hun naasten.
Sinds Kiek als Helpende Plus op deze locatie werkt, kijkt ze met een frisse blik naar de zorg. Samen met Saskia, die werkt als coördinator zorgteams, onderzoekt ze hoe de samenzorg-gesprekken helpend kunnen zijn voor De Bedoeling.
Dat begon met het opnieuw voeren van gesprekken met bewoners en hun naasten, ook met mensen die al langere tijd bij Ruitersbos wonen. “We zijn opnieuw gaan vragen hoe bewoners het hier ervaren en hoe naasten het contact beleeft”, vertelt Kiek. “Wat deden zij thuis samen en wat zouden ze hier graag willen blijven doen?” Vanuit die vragen ontstond ruimte voor een ander soort gesprek, waarin De Bedoeling geen vast stappenplan is, maar iets wat je samen verkent. Met datzelfde doel start ook iedere nieuwe bewoner met een samenzorg verhuisgesprek waarin ruimte is voor wat iemand wil blijven doen en beleven.
Samenzorg als startpunt van het wonen
Een belangrijk onderdeel van De Bedoeling is het ‘Samenzorg-gesprek voorbereiding op verhuizing’. Dat gesprek vindt vaak al plaats voordat iemand bij Thebe komt wonen, door de zorgadviseur. Het doel is niet om alleen afspraken vast te leggen, maar om elkaar te leren kennen en samen te onderzoeken wat iemand nodig heeft om zich hier thuis te voelen. “We kijken naar wat iemand zelf nog kan en wat naasten thuis deden”, zegt Saskia. “En vooral: hoe kunnen we dat hier samen voortzetten?”
Die gesprekken vinden bewust plaats in de kamer van de bewoner. “De bewoner hoort erbij”, benadrukt Saskia. “Ook als iemand niet alles meer kan zeggen, kan diegene vaak wel meedenken.” Kiek herkent dat. “Ik begin bijna altijd met de vraag: hoe gaat het met u? Dat lijkt een simpele vraag, maar het opent vaak een gesprek waarin veel meer wordt gedeeld dan je vooraf verwacht.”
[de tekst gaat door onder de afbeelding]
Relatie boven weerstand
Niet elk gesprek verloopt gemakkelijk. Familieleden kunnen zich onzeker voelen of weerstand ervaren, zeker als het gaat over hun rol in de zorg. “Soms hoor je ze denken: we doen al zoveel”, zegt Kiek. “Of: we betalen hier toch voor? Juist op die momenten is het belangrijk om eerst te investeren in de relatie. Ik leer collega’s die deze gesprekken ook willen voeren om niet meteen over De Bedoeling te beginnen, maar eerst echt contact te maken en te luisteren.”
Ze vertelt over een familielid dat boos en afhoudend het gesprek inging. Door de focus te leggen op wat hij als familielid nodig had en wat voor hem belangrijk was, veranderde de toon. “Aan het eind zei hij: eigenlijk doen we dit thuis al. Inmiddels komt hij elke dag langs.” Saskia ziet dit als een belangrijk teken. “Als je het goede gesprek voert, ontstaat vertrouwen. En vanuit dat vertrouwen ontstaat beweging.”
Samenzorg zichtbaar in het dagelijks leven
De Bedoeling blijft niet bij gesprekken. Op de afdelingen is de zorgvisie zichtbaar in het dagelijks handelen. Familieleden pakken zelf linnengoed, frissen kamers op of verschonen een bed. “We zijn daar heel helder over”, zegt Kiek. “Als familie niet komt, dan gaan we het gesprek met ze aan. We laten niemand in een vies bed liggen, maar we zien wel door het gesprek te voeren dat de familie vaker komt en meer betrokken is. Juist dat is zo waardevol voor de bewoners.”
Die betrokkenheid zorgt ook voor contact tussen naasten onderling. “Tijdens familieavonden ontstaat er herkenning”, vertelt Kiek. “Mensen delen ervaringen en helpen elkaar.”
Ruimte voor eigen regie
De Bedoeling betekent ook anders kijken naar bewoners. Minder overnemen en meer ondersteunen. “Waar we vroeger snel iets uit handen namen, vragen we nu eerst: wat wilt u zélf doen?”, zegt Saskia. “We willen mensen niet afhankelijk maken.”
Kiek ziet dat dagelijks terug. “Als je goed kijkt, doen bewoners vaak meer dan je denkt. Met een hulpmiddel of een beetje ondersteuning lukt er ineens veel.” Samen afdrogen, een kan drinken inschenken of elkaar helpen aan tafel. “En als het lastig is”, zegt Saskia, “dan doen we het samen. Met uitleg en geduld.”
Aandacht voor wat iemand mist
Samenzorg gaat niet alleen over taken, maar ook over wat iemand mist in het leven. Kiek vertelt over een man wiens vrouw bij Boseik woont en met wie hij thuis altijd biljartte. “Hij was echt verdrietig dat dat wegviel”, vertelt ze. “Dus zijn we gaan kijken wat hier mogelijk was.” Samen met Welzijn werd een oplossing gevonden en nu kunnen ze samen bij ons op locatie biljarten. “Dan zie je hoe belangrijk het is om verder te kijken dan zorg alleen”, zegt Saskia. “Het gaat om leven, niet alleen om zorgen.”
Blijven afstemmen en blijven leren
Samenzorgen is nooit klaar. Het vraagt voortdurende aandacht. “Het is geen gesprek dat je één keer voert”, zegt Saskia. “Je blijft vragen: past dit nog? Wat is er nu nodig?” Collega’s worden hierin begeleid en getraind. Met hulpmiddelen zoals een zakkaartje met voorbeeldvragen. “Je ziet collega’s groeien”, zegt Kiek. “Wie het gesprek vaker voert, heeft dat kaartje op een gegeven moment niet meer nodig.”
Sinds begin dit jaar hebben we als pilot het multidisciplinair overleg omgetoverd naar een ander gesprek: het samenzorg multidisciplinair gesprek. Dit gesprek staat in het teken van samen zorgen. Er is aandacht voor het medische verhaal, maar het gesprek wordt vooral gevoerd naar aanleiding van de samenzorg-gesprekken. Hiervoor is ook een helpend format gemaakt. Saskia. “Iedereen kijkt nu vanuit dezelfde bedoeling naar de bewoner.” Die gezamenlijke richting maakt haar trots. “We hebben echt dezelfde stip op de horizon. We blijven groeien en leren ook samen met behandelaren.”
Er zijn ook uitdagingen
Wat nog aandacht vraagt, is het eigen maken van deze manier van werken. “Het vraagt durf”, zegt Saskia. “En het besef dat dit de start is van het wonen bij ons.” Ook het betrokken houden van familie in een drukke samenleving blijft een uitdaging. Toch overheerst het vertrouwen. “De Bedoeling is geen project meer”, besluit Saskia. “Het is hoe wij werken.” Kiek knikt. “En het mooie is: je doet het samen. Met bewoners, met familie en met collega’s.”